قلم و خودنویس مناسب طراح و معمار ها | راهنمای خرید خودنویس انتخاب سبک، کاربردی و اقتصادی

قلم و خودنویس مناسب طراح و معمار ها | راهنمای خرید خودنویس انتخاب سبک، کاربردی و اقتصادی

طراح ها و معمارها با قلم فقط خط نمی کشند، فکر می کنند. قبل از اینکه هر ایده ای وارد نرم افزار شود، معمولا روی کاغذ متولد می شود. اما همین کاغذ و قلم ساده برایشان دردسرهای خاص خودش را دارد.

دغدغه اول کنترل خط است!
وقتی قرار است یک پرسپکتیو سریع یا دیتیل ظریف از یک اتصال سازه ای کشیده شود، خط باید دقیقا همان ضخامتی باشد که طراح می خواهد. خودکاری که یک بار پررنگ و بار دیگر کم رنگ می نویسد یا مدادی که مدام نوکش می شکند، وسط جریان فکر مثل دست انداز عمل می کند.

دغدغه دوم خستگی دست است.
ساعت ها اسکیس زدن، هاشور کشیدن یا نوشتن توضیحات روی پلان اگر با قلمی باشد که نیاز به فشار زیاد دارد، مچ دست را نابود می کند. ابزار نوشتن برای این افراد باید همراه طولانی مدت باشد، نه وسیله ای برای چند خط کوتاه.

دغدغه سوم دقت و تمیزی کار است.
لکه جوهر، پخش شدن گرافیت یا ساییده شدن بیش از حد خط می تواند کل شیت طراحی را خراب کند. وقتی خروجی قرار است ارائه یا اسکن شود، هر بی نظمی کوچکی چند برابر به چشم می آید.

دغدغه چهارم ثبات و تکرارپذیری است.
معمار ممکن است صدها خط موازی با ضخامت مشخص بکشد یا طراح صنعتی بارها یک کانتور را اصلاح کند. اگر هر بار نتیجه متفاوت باشد، کار عملا غیر قابل اعتماد می شود.

برای همین انتخاب قلم برای این گروه یک موضوع سلیقه ای صرف نیست، یک ابزار فنی است.

یک قلم مناسب طراحی اول از همه باید خط قابل پیش بینی بدهد. خودنویس با سرقلم مناسب می تواند خطی نرم و پیوسته ایجاد کند که برای اسکیس آزاد و خطوط بیانگر عالی است. در مقابل، اتود با ضخامت ثابت مثل ۰.۳ یا ۰.۵ میلی متر برای خطوط دقیق، اندازه گذاری و ترسیمات کنترل شده کاربرد دارد. مداد ماندگار یا مداد چوبی هم برای سایه زدن و ساخت حجم و بافت ایده آل است.

ویژگی مهم بعدی ارگونومی است. بدنه قلم باید طوری باشد که در دست لیز نخورد و فشار نقطه ای روی انگشتان ایجاد نکند. وزن متعادل کمک می کند دست بعد از ساعت ها کار هنوز فرمانبردار مغز باشد، نه یک تکه گوشت خسته که فقط غر می زند.

کیفیت نوک یا سرقلم حیاتی است. در خودنویس، سرقلمی که بدون فشار روی کاغذ حرکت کند اجازه می دهد خطوط سریع و بلند بدون وقفه کشیده شوند. در اتود، مکانیزم پیشروی مغزی باید دقیق باشد تا مغزی نه بیش از حد بیرون بزند و نه مدام عقب برود. در مداد، چوب و مغزی باید طوری باشند که تراش تمیز و نوک پایدار بدهند

کنترل ضخامت خط هم یک فاکتور کلیدی است. طراح ها معمولا به چند ضخامت مشخص نیاز دارند: خط نازک برای جزئیات، خط متوسط برای لبه ها و خط ضخیم تر برای تاکید. داشتن چند اتود با سایزهای مختلف یا یک خودنویس با سرقلم مناسب اسکیس، این سلسله مراتب خطی را ممکن می کند.

قابلیت اصلاح و لایه بندی اهمیت دارد. مداد و اتود اجازه می دهند خط کم رنگ اولیه کشیده شود و بعد روی آن تاکید شود یا در صورت نیاز پاک شود. در کنار آن، خودنویس می تواند خطوط نهایی و قطعی را با کنتراست بالا ثبت کند. ترکیب این ابزارها یعنی فکر کردن، آزمودن و در نهایت تثبیت کردن ایده.

دوام نوشتار هم مهم است. طرح ها اغلب آرشیو می شوند یا بارها کپی و اسکن می شوند. جوهری که ضد آب و مقاوم به نور باشد یا گرافیتی که روی کاغذ پخش نشود، تضمین می کند زحمات طراح با گذشت زمان محو نشود

در نهایت، قلم خوب باید مزاحم نباشد. نباید مدام حواس طراح را با گیر کردن نوک، قطع شدن جوهر یا شکستن مغزی پرت کند. بهترین قلم برای طراح و معمار آنی است که بعد از چند دقیقه حضورش فراموش می شود و فقط خط و ایده باقی می ماند.

برای اسکیس های سریع و زنده، خودنویس یک همراه عالی است. برای ترسیمات دقیق و اندازه گذاری، اتود ابزار قابل اعتماد و تکرارپذیر است. برای ساخت حجم، سایه و جستجوی فرم، مداد ماندگار انعطاف لازم را می دهد. طراح حرفه ای معمولا هر سه را کنار هم دارد، چون هر کدام بخشی از زبان تصویری او را کامل می کنند.

وقتی قلم درست انتخاب شود، فاصله بین ایده در ذهن و خط روی کاغذ کوتاه می شود. و برای کسی که با خط فکر می کند، این کوتاه شدن فاصله یعنی آزادی بیشتر برای خلق کردن.